Hiç bir insan neden bi'şeyler yazma gereksinimi duyar diye düşündünüz mü? Ben düşündüğümden beri bir amaç gözetmeden yazıyorum.Yolumun sonu nereye çıkar bir fikrim yok fakat yola pes etmeden devam etmede kararlıyım.Çünkü dile getirmekten korktuğum bazı şeyler var.Anlatmaya çekindiğim bazı şeyler...Anlatsam anlamaz insanlar,o zaman anlatmak niye? diye düşündüğüm şeyler elime kalem kâğıt aldırtıp beni yazmaya teşvik ediyor.O kadar tuhaf bir şey ki aslında bu ya sayfalarca yazarsın,ya da tek kelime gelmez aklına.Ya bir başlangıç yaparsın,ya da nasıl başlasam diye düşünürken bulursun kendini.Ben her zaman kendimi sayfalarca yazarken buldum.Bir başlangıç yaparken kelimeler itina ile dökülüveriyor sanki aklımdan parmaklarıma.Emin olduğum tek bir şey varsa o da insanın yaşamadan yazamayacağıdır.O kadar çok duyguyu ve olayı sığdırabiliyoruz ki bir gün içerisine,o kadar çok şey yaşıyor ki insan...Bir şekilde rahatlama gereksinimi duyduğundan yazmak istiyor.Yazıp kurtulacağından değil,kafayı sıyırmamak için belki de.Gülerken ağladığınız zamanlarınız oldu mu hiç? Ne kadar tuhaf bir eylemdir.Gülmek ve ağlamak...Mutlu musun? Mutsuz musun? İkisi arasında kalmış yitik bir haldesindir.Arafta kalmak gibi.Ya da birini nefret ederek özlediniz mi hiç? Kendinizden nefret ederek beklemek,ondan nefret ede ede onu özlemek...Peki bunların hepsini hiç ondan gizli gerçekleştirdiniz mi? Ondan habersiz,kendi kendinize hiç gelmeyecek birini beklediniz mi? Bu tam olarak durakta gemi beklemek gibi bir şey.Bazen kendimi gereksiz hissediyorum.Sevdiği insanları kaybedince insan boşluğa düşüyor ve bir süre sonra suçluluk duygusu kaplıyor bedeni.Ben olmasam diyorum,eğer ben olmasam yokluğumla ölürmü yokluğuyla öldüklerim? Veya ne değişir ki? Dünya yine dönmeye devam eder.Güneş gider ay gelir.Bir yağmur yağar bir güneş açar.Birileri doğar birileri ölür.Yeniler eskir,eskiler ise atılır.O halde ne için varım? Düşünmeli insan.Ben kimim diye düşünmeli.Her şeyin bir anlamı olduğunun farkına varmalı.Aslında yazarak kendi hayatımızdan bir şey değiştirebildiğimiz yok fakat başkalarının hayatlarını değiştirmeyi başarabiliriz.Zamanında büyük düşünürler 'küçük' düşünselerdi eğer,belki yazarlar,bilim adamları,düşünürler,tartışmacılar günümüzde var olmayı başaramazdı.Bir mum olun ve ışığınızdan bir başkasının da yararlanmasına yardım edin.İşte o zaman belki birgün güneş olmayı başarabilirsiniz.