Bazı şeyler var dilimi düğümleyen,gecemi gündüz etmeyen,kül tablomu boş bırakmayan şeyler.Dört duvar arasında sıkışıp kalıyor fikirlerim,duygularım ve daha ötesi.Aklımın kıytı köşelerinde bir sima beliriyor gözlerimden geçiyor soluma doğru.Düşüncelere dalıyorum.Düşünüp işin içinden çıkarabilecek türden değil.Ağa takılmış bir balık gibi çırpınıyorum.Ruhum bedenimden tamamen özgür,boş bir caddede geziniyor.Yağmur çiseliyor,seviniyorum.Ağlasam kimse anlamaz,anlasalar da anlamazlar ya ne garip.Saçlarımdan alnıma doğru yağmur damlaları iniyor.Göğsüme doğru bir acı var tarif edemiyorum.Ne damlalar dindirebilir ne de bedenimi kaplayan serinlik.Dudaklarımla en sevdiğim şiirin kıtasını mırıldıyorum ve cadde dahala bomboş.Gökyüzü kasvetli.Böyle havalar içimi daraltıyor diyor birileri.Birileri bunları dedikçe içim ferahlıyor.Siyah asildir.Gri ise asillikten payını almış.Hele griye ve siyaha çalan mavi... Bana dünyada ki hüzünü unutturan tarzdan şeyler bunlar.Şuan burdan ayrılmak istemem.Gözlerimi açmak istemem sabaha.Ruhum bedenime kavuşmamalı şuan.İki ayak üstünde iki yüzlü insanlar...Kaçamıyorum.Bu nasıl bir rüya uyanamıyorum.Bu ne çeşit bir paranoya aklım ermiyor.Şimdi kafamı geriye doğru çevirirsem çok geç kalırım.Yaşanacaklara geç,yaşanmışlıklara ise erken.Şimdi ise bir düşünce sarıyor bedenimi.Bu soğukluktan da farklı ve daha fazlası.Etrafımda bana farklıymışım gibi bakan gözler var.Korkuyorum.Güvenmekten korkar hale gelmişim,farkında değilim.Şefkat duygusunu bana bir sokak köpeği tattırıyor,bu bir insanınkinden çok daha fazlası.Kafamı öne eğerek yoluma devam ediyorum.Hayır kafamı kaldırmayacağım! Etraf kalabalıklaşıyor,gün aydınlanıyor.Gözlerim selamlıyor yerde ki ayak izlerini.Hayır kafamı kaldırmayacağım! Köşebaşına geliyorum,döneceğim ve yoluma devam edeceğim.Büyük adımlar atıyorum şimdi etraf dahada kalabalıklaşır,uyanmalıyım.