Etraf sessizliğe bürünmüş uzanmış susuyorum.Tek bir kelime dâhi çıkmıyor ağzımdan.Anlatmaya mecalim yok.Çünkü biliyorum,bir başlasam susulcak türden bir şey değil bu anlattıkça büyüyen bir şey.Dünyanın derdi bitmez diyor tanımadığım yüzler.Biz tükenmesine tükeniyoruz da kimsenin bizimle öldüğü yok.Hiçbir acının bizi terk ettiği de yok.Merhabayla başlayan tüm sohbetlerimiz yalandan ibaret.Yeni birileri gelip gidiyor hayatlarımızdan farkında değiliz.Tek farkında olduğum bir şey var o da yorgun hissettiğim.Fazlasıyla yorgun...Hepimiz birer süper kahraman bekliyoruz aslında gerçek tam olarak bu.Hepimiz diplerdeyiz ve bizi gelip çıkarsın ümidiyle batmaya devam ediyoruz.Oysa kendimizin kurtarıcısı yine kendimiziz.Her gelen gider.Her giden bizden bir şeyler götürür.Bize kalan ise fotoğraflar,bir ton kurulmuş hayal ve güzel anılardan ibaret koca bir yalan.Dışarı çıkıyoruz.Yürüdüğümüz caddeler var,beraber girdiğimiz sokak araları ve gülüştüğümüz kaldırımlar.Yalnız yürüyoruz ve buna zamanla alışılıyor.Hiçbir an ölümsüz değildir çünkü zaman hepsini siler.Tek başına ağladığımız her geceyi gündüze bağlayan saatler azaltarak başlatır bizi yeni güne.Şimdi bir şarkı açarım ve tek başıma dinlerim.Derin bir nefes alırım ve yoluma devam ederim.Geriye bakmak çaresizlik olsa gerek.İlerlemek lazım.Takılıp kalmak diyorum,kötü şey.Usulca yürüyüp ilerlerim.