Hiç bir insan neden bi'şeyler yazma gereksinimi duyar diye düşündünüz mü? Ben düşündüğümden beri bir amaç gözetmeden yazıyorum.Yolumun sonu nereye çıkar bir fikrim yok fakat yola pes etmeden devam etmede kararlıyım.Çünkü dile getirmekten korktuğum bazı şeyler var.Anlatmaya çekindiğim bazı şeyler...Anlatsam anlamaz insanlar,o zaman anlatmak niye? diye düşündüğüm şeyler elime kalem kâğıt aldırtıp beni yazmaya teşvik ediyor.O kadar tuhaf bir şey ki aslında bu ya sayfalarca yazarsın,ya da tek kelime gelmez aklına.Ya bir başlangıç yaparsın,ya da nasıl başlasam diye düşünürken bulursun kendini.Ben her zaman kendimi sayfalarca yazarken buldum.Bir başlangıç yaparken kelimeler itina ile dökülüveriyor sanki aklımdan parmaklarıma.Emin olduğum tek bir şey varsa o da insanın yaşamadan yazamayacağıdır.O kadar çok duyguyu ve olayı sığdırabiliyoruz ki bir gün içerisine,o kadar çok şey yaşıyor ki insan...Bir şekilde rahatlama gereksinimi duyduğundan yazmak istiyor.Yazıp kurtulacağından değil,kafayı sıyırmamak için belki de.Gülerken ağladığınız zamanlarınız oldu mu hiç? Ne kadar tuhaf bir eylemdir.Gülmek ve ağlamak...Mutlu musun? Mutsuz musun? İkisi arasında kalmış yitik bir haldesindir.Arafta kalmak gibi.Ya da birini nefret ederek özlediniz mi hiç? Kendinizden nefret ederek beklemek,ondan nefret ede ede onu özlemek...Peki bunların hepsini hiç ondan gizli gerçekleştirdiniz mi? Ondan habersiz,kendi kendinize hiç gelmeyecek birini beklediniz mi? Bu tam olarak durakta gemi beklemek gibi bir şey.Bazen kendimi gereksiz hissediyorum.Sevdiği insanları kaybedince insan boşluğa düşüyor ve bir süre sonra suçluluk duygusu kaplıyor bedeni.Ben olmasam diyorum,eğer ben olmasam yokluğumla ölürmü yokluğuyla öldüklerim? Veya ne değişir ki? Dünya yine dönmeye devam eder.Güneş gider ay gelir.Bir yağmur yağar bir güneş açar.Birileri doğar birileri ölür.Yeniler eskir,eskiler ise atılır.O halde ne için varım? Düşünmeli insan.Ben kimim diye düşünmeli.Her şeyin bir anlamı olduğunun farkına varmalı.Aslında yazarak kendi hayatımızdan bir şey değiştirebildiğimiz yok fakat başkalarının hayatlarını değiştirmeyi başarabiliriz.Zamanında büyük düşünürler 'küçük' düşünselerdi eğer,belki yazarlar,bilim adamları,düşünürler,tartışmacılar günümüzde var olmayı başaramazdı.Bir mum olun ve ışığınızdan bir başkasının da yararlanmasına yardım edin.İşte o zaman belki birgün güneş olmayı başarabilirsiniz.

Sonra tam vazgeçtiğin anda hayat sana bazı fırsatlar sunuyor.Aslında belirli bir şey yok uyanıyoruz ve o günün nasıl geçeceği tamamen bize bağlı.Satranç oynamak gibi.Hamleleri duruma göre biz belirliyoruz ve buna göre bir kazanan ortaya çıkıyor.Hayatı bir satranca benzetirsek yanlış hamleler sonucu mutsuzluğa savruluyoruz.Düşünmekten aciz hale geldik.Duygularımıza yeniliyoruz,çoğu zaman aklımız etkisiz eleman.Pes etmek kanımıza işlemiş.Doğan güneş bile sana umut vaat etmiyorsa ne diye nefes alıyorsun? İçinde bir yerlerde özgür olmayı bekleyen kuşlar yoksa ne diye bu çırpınış? Bir süper kahraman değilsin,ve ya bir filmin yıldızı.Belki basit birisin,oldukça sıradan biri.Kendine bile yetemiyorsun belki sorunlarının içinde boğuluyorsun ve kulaç dahi atmıyorsun.İşinin patronu değilsin.Emirler alıyorsun,yalnızsın,hastasın belki de terk edilmiş...Hiçbir zaman en iyisi olamadın değil mi? Herkesten farklıydın ve dışlandın,toplumda 'ucube' oldun belki de.Seni üzdüler,duymak istemediğin şeyler duydun.Sağır olmayı diledin fakat nafile.Hayat sana umduklarını vermedi mi? Vermez.Almasını bileceksin! 4 kelime,8 harf MÜCADELE,buna mecbursun,mücadele etmeye mecbursun.Hayat senden istemediğin şeylerimi aldı? Hep öyle olur zaten.Geri almasını bileceksin.Hayallerimiz kadar varız,onları gerçekleştirebildiğimiz kadar gerçeğiz.Kendi yolunu çiz ve devam et.Seni yalnız bırakanlar olacak,yolundan etmeye çalışanlar olcak.Düşürmeye çalışacaklar.Daha sert kalk! Sana "Yapamazsın." diyenler olacak.Göster onlara gerçek seni.Bir ışık bekleme.Işık sensin.Kendini keşfet.Unutma asla yılmak yok.Bir sınır koyma kendine.Sınırlar kalpte biter.Kalbini de aklın kadar geniş tut.En iyisi olabilirsin.Her zaman en iyisinin iyisi olabilirsin.Sen mükemmelsin.Gözyaşlarını sil,dağınık saçlarını toparla,gülümsemenden mahrum etme kendini.Sen sana mecbursun.Kendini severek başla işe.Sen sana mecbursun.Olmadı mı? Bir daha dene.Bir daha ve bir daha.Sana verilenle en iyisini yap.Sen mükemmelsin! Daha fazlasını dile,istemekten kaçınma.İyi yüreğinden merhamet asla eksik olmasın.Bu yolda düşmanların olacak.Ama unutmamalısın,iyi insanlar her zaman vardır.Sahip çık onlara ve dua senin tek sığınağın bunu asla unutma.Aminle bitsin tüm isteklerin.Unutma,sen sana mecbursun.

Hava soğuk.İnsanların yüreği daha da soğuk.Birbirine yabancılaşmış sahte sohbetlerden ibaret ilişkiler.Sahte gülümsemeler,sahte merhabalar,sahte gezmeler,sahte yeminler.Bu kadar yalanın içinde doğru kalabilmeye çalışmak,siyah ile beyazın verdiği amansız bir mücadeleye eş değer kimi zaman.Yaşıyoruz doğrusu ve ya yanlışıyla,uçurumun kenarında,bazen çiçeklerle dolu bir bahçe de iyi kötü yaşıyoruz.Daha doğrusu çabalıyoruz.Düşüyoruz yara alıyor dizlerimiz,kollarımız,kirleniyoruz.Sonra düştüğümüz yerden kalkıyoruz.Yaralarımızı sarmak için çabalıyoruz,temizlenmek için çabalıyoruz.Sevdiğimiz şeyler uğruna düşmeyi göze alıyoruz.Kırmızı bisikletim geliyor gözümün önüne.İlk bisikletim.İlk karne hediyem.İlk kırmızı bisikletim.Babamın elimden ilk doya doya tutuşu.İlk bir şeyler başarmaya çalıştığım zamanlar.Beynimde bir ses yankılanıyor daha sonra,"Hadi kızım,yapabilirsin.","Hadi bi'tanem,korkma ve sürmeye çalış.Baban tam burada olacak."Sonra küçük kız 4 tekerden,2 tekere geçmenin heyecanıyla tek başına sürmeye çalışıyor.İlk deneme,başarısız.İkinci deneme,başarısız.Dizde ufak bir yara.Üçüncü deneme,başarıya yakın.Bir o kadar gurur verici.Babam arkada alkışlıyor.Düşe kalka öğreniyorum çünkü bisikleti seviyorum.Şimdilerde bir kırmızı bisiklete sahip değilim.Dizlerim kanamıyor,kollarım da fakat canımı yakan bazı şeyler var.Düşmeme sebep olan bazı şeyler var.Yara bandıyla geçecek bir şey değil.Hatalarım var,doğrularım bazen yanlışlarıma esir düşüyor.3 yanlış 1 doğruyu götürür derler.Gitmesini istemediğim doğrularımın gitmesi canımı yaralıyor.Dediğim gibi yara bandı işe yaramaz.Tecrübe diye bir şey varmış.Bana kalırsa acı çekmenin kibar haline bürünmüş şekli bu.Yaralar iyileşmesine iyileşiyor ve sana tecrübeler kazandırıyor.Bazıları o kadar masum değil,izler bırakıyor bir nevi hatıra bırakmak gibi.Şuan hava daha da soğuk.Karlar iniyor yeryüzüne.Saf ve duru bir güzelliği var gökyüzünün.Üşümüyorum.Saçlarıma düşen kar tanelerine bakıyorum.Bembeyaz yalanlara bürünmüş simsiyah insanlar.Yerler kaygan,ayağım kayıyor ve düşüyorum.Sorun değil kalkmasını biliyorum.

Etraf sessizliğe bürünmüş uzanmış susuyorum.Tek bir kelime dâhi çıkmıyor ağzımdan.Anlatmaya mecalim yok.Çünkü biliyorum,bir başlasam susulcak türden bir şey değil bu anlattıkça büyüyen bir şey.Dünyanın derdi bitmez diyor tanımadığım yüzler.Biz tükenmesine tükeniyoruz da kimsenin bizimle öldüğü yok.Hiçbir acının bizi terk ettiği de yok.Merhabayla başlayan tüm sohbetlerimiz yalandan ibaret.Yeni birileri gelip gidiyor hayatlarımızdan farkında değiliz.Tek farkında olduğum bir şey var o da yorgun hissettiğim.Fazlasıyla yorgun...Hepimiz birer süper kahraman bekliyoruz aslında gerçek tam olarak bu.Hepimiz diplerdeyiz ve bizi gelip çıkarsın ümidiyle batmaya devam ediyoruz.Oysa kendimizin kurtarıcısı yine kendimiziz.Her gelen gider.Her giden bizden bir şeyler götürür.Bize kalan ise fotoğraflar,bir ton kurulmuş hayal ve güzel anılardan ibaret koca bir yalan.Dışarı çıkıyoruz.Yürüdüğümüz caddeler var,beraber girdiğimiz sokak araları ve gülüştüğümüz kaldırımlar.Yalnız yürüyoruz ve buna zamanla alışılıyor.Hiçbir an ölümsüz değildir çünkü zaman hepsini siler.Tek başına ağladığımız her geceyi gündüze bağlayan saatler azaltarak başlatır bizi yeni güne.Şimdi bir şarkı açarım ve tek başıma dinlerim.Derin bir nefes alırım ve yoluma devam ederim.Geriye bakmak çaresizlik olsa gerek.İlerlemek lazım.Takılıp kalmak diyorum,kötü şey.Usulca yürüyüp ilerlerim.

Bazı şeyler var dilimi düğümleyen,gecemi gündüz etmeyen,kül tablomu boş bırakmayan şeyler.Dört duvar arasında sıkışıp kalıyor fikirlerim,duygularım ve daha ötesi.Aklımın kıytı köşelerinde bir sima beliriyor gözlerimden geçiyor soluma doğru.Düşüncelere dalıyorum.Düşünüp işin içinden çıkarabilecek türden değil.Ağa takılmış bir balık gibi çırpınıyorum.Ruhum bedenimden tamamen özgür,boş bir caddede geziniyor.Yağmur çiseliyor,seviniyorum.Ağlasam kimse anlamaz,anlasalar da anlamazlar ya ne garip.Saçlarımdan alnıma doğru yağmur damlaları iniyor.Göğsüme doğru bir acı var tarif edemiyorum.Ne damlalar dindirebilir ne de bedenimi kaplayan serinlik.Dudaklarımla en sevdiğim şiirin kıtasını mırıldıyorum ve cadde dahala bomboş.Gökyüzü kasvetli.Böyle havalar içimi daraltıyor diyor birileri.Birileri bunları dedikçe içim ferahlıyor.Siyah asildir.Gri ise asillikten payını almış.Hele griye ve siyaha çalan mavi... Bana dünyada ki hüzünü unutturan tarzdan şeyler bunlar.Şuan burdan ayrılmak istemem.Gözlerimi açmak istemem sabaha.Ruhum bedenime kavuşmamalı şuan.İki ayak üstünde iki yüzlü insanlar...Kaçamıyorum.Bu nasıl bir rüya uyanamıyorum.Bu ne çeşit bir paranoya aklım ermiyor.Şimdi kafamı geriye doğru çevirirsem çok geç kalırım.Yaşanacaklara geç,yaşanmışlıklara ise erken.Şimdi ise bir düşünce sarıyor bedenimi.Bu soğukluktan da farklı ve daha fazlası.Etrafımda bana farklıymışım gibi bakan gözler var.Korkuyorum.Güvenmekten korkar hale gelmişim,farkında değilim.Şefkat duygusunu bana bir sokak köpeği tattırıyor,bu bir insanınkinden çok daha fazlası.Kafamı öne eğerek yoluma devam ediyorum.Hayır kafamı kaldırmayacağım! Etraf kalabalıklaşıyor,gün aydınlanıyor.Gözlerim selamlıyor yerde ki ayak izlerini.Hayır kafamı kaldırmayacağım! Köşebaşına geliyorum,döneceğim ve yoluma devam edeceğim.Büyük adımlar atıyorum şimdi etraf dahada kalabalıklaşır,uyanmalıyım.

Savaşmak... Ruhunu teslim edene kadar savaşmak.Güçsüzlüğüne esir düşmeden,son nefesine kadar...Gerekirse kulaklarını tıkamak sahte yüzlerden dökülen kelamlara,gerekirse kör olmak yalan gülümsemelere ve gerekirse acını içine gömüp yaşamak.Bu pozitifle negatif,siyah ile beyaz zıtlığı gibi bi' şey.Yeni günün sana umut vadetmediğini bildiğin halde umutla yaşamak gibi bir şey bu.Küçük bir kız çocuğunun oyuncak ayısının sökülmesi kadar masum bir üzüntüden ibaret yaşam ile savaş.Yaşamak beraberinde savaşmayı gerektirir.Narin bir kız çocuğu olsanda mecbursun.Bazen kaba kuvvetsiz gerçekleşirler.Bazen hayat sevdiklerini alır ve seni bir savaşa tabii eder.Bazen o kadar güzel ve derin seversin ki sana uğrunda savaşmaya cesaretin var mı? dermişçesine büyük bir cesaretle saldırır.Bu savunmasız kalmak gibi bir şey.Akıl ve kalp...Yüzyıllardır belki de ne galibi belli ne de malup olan.Düşünüyorum ve ne çok yıpranmışım diyorum kendi kendime,ne çok üzülmüşüm ve bir o kadar fazla ağlamışım.Ben kendi kendime verdiğim savaşları hep kaybetmişim.İçimde ki korkak kız çocuğuna teslim olmuşum ve boynumu eğmişim.Üstüme üstüme gelmiş koca şehir ben yorganı kafama çekip ağlamışım.Ben 'iyiki varsın' demişim hiç olmaması gerekenlere onlar beni iyikisiz bırakmışlar bu yüzden.Kalbimin içinde ki terk edilmiş şehir de bir başıma kalmışım hayaller kurmuşum,süslemişim,büyüdükçe büyümüşler sonra enkaz altında kalırmışçasına altında kalıp ezilmişim.Aynalara küsmüşüm.En kötüsü kendime küsmüşüm.Yüzüme yalandan bir tebessüm kondurmuşlar.Birisi beni konuşmaya,mutlu gibi görünmeye ve insanlar seni sorunun yokmuş gibi görmeliler dermişçesine ayarlamış ve bu dünyaya atmış sanki.Oysa bir kurulu bebekten daha fazlasıyım.Ayaklarımdan beni tutup yeryüzüne bağlayan bir şey var.Belki acılar belki tecrübeler bilemeyiz.Tek bildiğimiz bu hayata savaşmaya geldik.Fazla kısa ve ya fazla uzun.Dişe diş ve ya değil,bilemeyiz.Tek bildiğimiz bu hayata savaşmaya geldik.Savaşmak,sonuna kadar...

Herhangi bir istasyonun herhangi bir tramvayındayım.Nereye gittiğim önemli değil.Asıl önemli olan ruh halim.İnsanlara bakıyorum,herkes farklı bir havaya bürünmüş.Karşımda sevgililer var gayet mutlular.Yanımda başını cama rastlamış ağlamaklı bir halde olan genç kız.Çaprazımda 50'li yaşlarda bir adam torununu seviyor laf bana gelecek olursa insanları izliyorum büyük bir şaşkınlıkla sadece izliyorum.Birazdan çantamdan bir kitap çıkarabilirim kendimi cümleler arasında kaybedebilme gücüne sahibim ve ya en sevdiğim şarkının ritimleriyle bu diyardan uçup gidebilirim varacağım durağa gelene kadar sürebilir bu yolculuk,kimin umrunda dedim ya mesele nereye gittiğim değil nasıl hissettiğim ve ben hissetmiyorum.Bu özelliğimi yitirdim.Hiçbir şey hissetmemek kötü olsa gerek.Bu şehir beni melankolik biri hâline getirdi.Ah İstanbul,sen güzelsin fakat insanların kötü.Ne güzel demiş Özdemir Asaf,"İnsanlar,insanların içinde insanlara hasret yaşarlar." Kendimi tamamlanmamış bir cümle gibi hissetmeme sebep olan insanları affetmeyeceğim.Kendime söz verdim,yarım bırakanlara bu saatten sonra nokta değil virgül dahi olamam.Birazdan inerim,ne yapacağım önemli değil her zaman derim nasıl hissedeceğim esas konu.Yağmurun yağması için dua edeceğim,yağmuru herkes sevmez seven ise tam sever.Ben seven kısım içindeyim.Temizler bizi,toprağın kokusunu canlandırır.İnsanları telaşlı bir hâle sokar.Yağmur güzeldir.

• Hayatın her bir parçasında duygularıyla çelişen insanlanlara tanık oldum.Korktuğumuz şeyler var,bizi güçsüz kılan şeylerden ibaret hepsi.Çok fazla kırgınlıklarımız var.Güvenip güvenilmeyen,sevip sevilmeyen,mutlu edip mutsuz bırakılanız.Karanlık çökünce acılarımıza farklı yollarda arıyoruz çareyi.Kimimiz bir sigara yakıyor 'birikmişlere ithafen' kimisi yastığı gözyaşına boğuyor,kimisi ise içine atıyor tüm acılarını.Tutunucak bir dal arıyoruz,koskoca şehirde yapayalnızız.Derdimizi anlayan yok.Hasret kalmışız mutlu günlere.Hasret kalmışız yüreği güzel insanlara.İki kelimeye hasret kalmışız.Hata yapmak insana tecrübeler katar.Buna en güzel örnektir hayatımıza soktuğumuz yanlış insanlar.Bir kadın en hassas yerinden incitilirse eğer,kendi kendine savaşlar vermeye başlar.Kararlar alır kadın,ağlar deli gibi ağlar.Saçlarına kıyar kimisi etrafına küser.Sinirli bi hale bürünür.Fakat bu savaşlardan sağlam çıkmasını da bilir kadın.İncildiği yerden incitir.Sonra ağladığı kadar güler,kıydığı saçlarını uzatmaya başlar.Bele kadar uzanır o saçlar.Papatyalar takıcak biri aranır sonra o saçlara.Sonbaharlarını bahar edicek,ağaçlarında çiçekler açtırcak biri.Demem o ki,gidenlerle ölünmüyor sadece beyinde intiharlara sürüklüyorlar bizi.Eylemsiz intiharlar bunlar.Kalıcı olduğu sanılıp bizi güçlü kılıp giden intiharlar.Gidene dur demeyin.Zamana bırakın,zamanla bırakılır zaten dur dediklerimiz.Sizi üzen şeyler olucaktır,bazen şiddetini arttırıp sizi darmadağın edicek şeyler olucaktır.Unutmayın güneşli günler fırtınalı kış günlerinden sonra belirirler,gökkuşağı yağmur sonrası çıkar.Dibine kadar yaşayın kederiniz varsa kederinizi,sevinciniz varsa da sevincinizi.Nefes alabildiğimiz her dakika,her saniye ve her salise bizim için bir lütuf.